با آن بدن نیمه عریان، ژستی را دوست دارم که چندان معمول نیست؛

دوست دارم دست هایت را تا جایی که می شود بالا بگیری، سرت را  ول کنی روی بازوی راستت و کمی جلوتر از بازوهایت زمین را نگاه کنی بعد پیچش کمی به بدن ات بدهی، پای راست ات  کمی جلوتر از آن یکی باشد و نور زرد رنگی با زاویه صد و ده درجه از زمین، از فاصله یک متری از بالای سرت بتابد.

دوست دارم ساعت ها بنشینم و این حالت را نگاه کنم؛ به تمام سایه هایی که پستی بلندی هایت ایجاد کرده.

هر چه می گذرد به نوبت ورود من به صحنه نزدیک تر می شویم؛

---------------------------------------

پ.ن: این قسمتی ست از داستان کوتاهی که هرگز تمام نشد!